BRUKSIZM

Bruksizm jest powszechną czynnością parafunkcjonalną polegającą na mimowolnym zaciskaniu lub zgrzytaniu zębami, która może występować podczas snu (bruksizm senny) lub podczas czuwania (bruksizm jawny) i dotyka osoby we wszystkich grupach wiekowych. Schorzenie to ma wieloczynnikową etiologię obejmującą stres psychologiczny, brak równowagi neurochemicznej, zaburzenia snu, predyspozycje genetyczne oraz, w mniejszym stopniu, czynniki morfologiczne lub okluzyjne. Historycznie uważano, że jest on spowodowany głównie wadami zgryzu, ale współczesne badania podkreślają dominującą rolę mechanizmów ośrodkowego układu nerwowego i stresorów psychospołecznych. Bruksizm senny jest obecnie klasyfikowany jako zaburzenie ruchowe związane ze snem, powiązane z mikrourazami i zwiększoną aktywnością współczulną, często obejmujące rytmiczną aktywność mięśni żucia podczas lekkiego snu non-REM. Z drugiej strony bruksizm po przebudzeniu jest ściślej związany ze świadomymi lub podświadomymi reakcjami na stres i nawykami behawioralnymi. Badania wykorzystujące elektromiografię i polisomnografię miały kluczowe znaczenie dla lepszego zrozumienia patofizjologii bruksizmu, podczas gdy obrazowanie i narzędzia neurofizjologiczne ujawniają zaangażowanie neuroprzekaźników, takich jak dopamina i serotonina.