Do niewidzenia do niejutra

Kobieta, mezczyzna, dwupokojowe mieszkanie, jedna doba - mozna by rzec: mocno ograniczona czasem i przestrzenia akcja. I bylaby to nawet prawda, gdyby bohaterowie, opowiadajac siebie, raz po raz tych granic nie przekraczali.Gdyby autorka przez tytul - a bohaterka przez probe nasladowania Zbyszka Cybulskiego - nie nawiazywala do pewnego stylu zycia, pewnych tesknot tamtych czasow, budujac przy tym sarkastyczny obraz wspolczesnych relacji damsko-meskich, odslaniajac mechanizmy i przyczyny dzisiejszych gier. To opowiesc o milosci i smierci, o chwilach, gdy jedno w zbyt ciasnym splocie tanczy z drugim, dowodzac, ze czlowiek albo umiera z milosci albo miluje smierc. A bohaterowie maja nie tylko tesknoty, ale i ciala, i nie sa to bynajmniej ciala astralne; sa to ciala warte grzechu, wiec tez zdarza sie im pogrzeszyc. Czy jest w tym polemika z modelem tesknot, ktore uwiecznil pewien kultowy film? Autorka o powiesci: Dla wielbicieli romansow mala przestroga - jesli "Do niewidzenia, do niejutra" w ogole przypomina romans, to nietypowy. Typowego nigdy bym nie napisala, bo nie wierze pieknym jedynie slowom, ktore opiewaja wylacznie wzniosle sentymenty. W tej historii spotkacie sie rowniez ze slowami brzydkimi i uczuciami nizszego rzedu, czasem zupelnie niskimi. Moze przy czytaniu zdarzy sie Wam skrzywic z obrzydzeniem albo zarechotac z trwoga, lecz - mam nadzieje - moze tez pomyslicie, ze jestescie blizej rzeczywistosci. Tu krzeslo jest z reguly tylko krzeslem, a stol stolem, ale calosc to najdonioslejszy akt odwagi wobec swiata i zarazem szczerosci wobec samej siebie. I nie jest wazne, czy Lo to ja albo czy Profesor istnieje, skoro historia o nich to ja; i na odwrot.